Mijn staldeur in Esse, Frankrijk

Mijn staldeur in Esse, Frankrijk

Staldeur in Esse, Frankrijk

De wegen in de Charente zijn vrijwel verlaten. Regen en modder van boerenkarren tekenen van dorp naar dorp de route naar Esse, een stil dorp met een oude kerk, een nog oudere boom op het kerkplein en mooi gerestaureerde huizen. De kerk, waar ik graag kom om de krachtlijn te voelen die dicht bij het altaar aangeeft dat hier in een ver verleden magische rituelen werden voltrokken, lang voordat het christendom zich de heilige plekken toe-eigende, is niet toegankelijk nu het halve dorp bijeen is om een oude boer naar zijn laatste rustplaats te begeleiden. Voorzichtig open ik toch de kerkdeur en stuit op de wantrouwende blik van een ceremoniemeester die achter in de kerk regie voert. Ik sla een kruis en maak een kleine buiging. Dat neutraliseert de situatie. Het platgetreden geloof uit mijn jeugd heeft zo nu en dan nog een functie. Nu de kerk weer kerk geworden is hervat ik de tocht door het dorp op weg naar het hoogtepunt van mijn bezoek, de staldeur van Esse.

Al vanaf mijn eerste vakanties in Frankrijk heb ik ze gefotografeerd. De verweerde luiken en staldeuren, het door wind en weer uitgebeten eikenhout dat ik soms redde van de brandstapel en als kunstwerk een nieuw leven gaf. Ook schreef ik er wel over: “…bekijk dit noestig leven/ geloogd en uitgebeten/vergaan en bijna vergeten/ want niemand die het zag/ maar dicht op de ruwe huid/ langs koele kloven van vermolmd hout/ trekt tijd voorbij  in eerbiedig verhalen”.[i][1] Dit alles komt als essentie bijeen in de staldeur van Esse.

De tijd heeft het hout gebeeldhouwd in wonderlijk grillige vormen die nauwelijks bijeen gehouden worden door oude met de hand gesmede spijkers. Het is een wonder dat de deur als deur stand houdt. De zuinigheid van de eigenaar van de schuur, die er zijn aftandse in auto stalt, voorkwam wellicht dat de fascinerende constructie door een steriele moderne versie vervangen werd. Nu ik als ritueel bij ieder verblijf in de streek de deur bezoek, is zijn lot met het mijne verbonden. Probeer ik zijn verval en schoonheid minutieus te volgen om mijn weg te vervolgen. In de hoop dat we elkaar weer zullen zien. Verbaas ik mij over dit trotse bestaan, onaangedaan door verval dat zich meer en meer op zijn huid  tekent.

En vraag mij af of de eigenaar zijn toegangspoort wellicht toch ook ziet als metafoor voor zijn eigen bestaan, kan genieten van de schoonheid van het verval, nu hij de zwakste plekken in het hout voorzichtig met plankjes aan de achterzijde en kleine schroeven heeft vastgezet.


[1] Mijn dichtbundel ‘Als door licht bewogen’ die eind 2023 verschenen is, is te bestellen bij Bruma en Bol.com. Dit door te zoeken op Daan Vosskuhler of de titel.


 

Reacties

Reacties